مطالعه شکستن دیوار چهارم در سینمای معاصر

دیوار چهارم یک عنصر داستانی است که تقریبا در همه جا حضور دارد، چون جدا کردن داستان از تماشاچیان به حفظ تعلیق خودآگاهانه ی ناباوریشان کمک می کند. شخصیت های داستانی با داستان شان طوری برخورد می کنند که گویی دنیای واقعی ست و اگر یک داستان به قدر کافی خوب باشد، باعث می شود مخاطبان نیز به همین شکل به آن نگاه کنند. اما با وجود این حضور گسترده، دست کاری کردن دیوار چهارم به اشکال مختلف انجام شده و به خصوص پس از پیدایش پست مدرنیسم بسیار رواج پیدا کرد. هدف از انجام این پژوهش مطالعه شکستن دیوار چهارم در سینمای معاصر می باشد. این تمهید نوعی قدرت روایی به شخصیت اصلی می دهد نمونه برجسته آن می تواند پایان بندی بسیاری از فیلم های ترسناک مطرح تاریخ سینما باشد که در آن شخصیت منفی داستان با نگاهی مستقیم به دوربین حضور مداوم، شر حتی پس از پایان فیلم را تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

شکستن دیوار چهارم ، فاصله گذاری ، همذات پنداری ، دیوار چهارم ، سینما ، سینمای معاصر