بیراهه روی والدین و مشکلات رفتاری فرزند

بخش قابل توجهی از کیفیت زندگی کودک به کیفیت رابطه میان والدین او وابسته است. در صورتی که کیفیت ارتباط زوجین سازنده نباشد، ممکن است این امر بر والدگری آن ها تاثیر منفی بگذارد و به شکل گیری یا تقویت مشکلات رفتاری در فرزند منجر شود. «بیراهه روی» یکی از مفاهیم کلیدی در خانواده درمانی ساختاری است که به عنوان الگویی از ارتباطات مخرب، ائتلاف والدین علیه فرزندان را شامل می شود. هدف پژوهش حاضر نیز تبیین پدیده بیراهه روی والدین و مشکلات رفتاری فرزند بود. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده است. یافته ها نشان می دهند که بیراهه روی والدین موجب افزایش مشکلات رفتاری در فرزندان می شود؛ از سوی دیگر، راهبردهای حل تعارض سازنده در روابط زناشویی با بروز کمتر مشکلات رفتاری در فرزندان همراه بوده است. در واقع، حل سازنده مسائل زناشویی پیش شرط والدگری موثر محسوب می شود تا بتوان از آسیب هایی نظیر بیراهه روی پیشگیری کرد و کودک نیز در معرض پیامدهای منفی این گونه الگوهای ارتباطی مخرب قرار نگیرد. یافته های این پژوهش تلویحات مهمی برای مشاوران خانواده و درمانگران سیستمی دارد تا با کاهش الگوی بیراهه روی، عملکرد زیرمنظومه زناشویی زوجین و در نتیجه، مشکلات رفتاری فرزندان را بهبود بخشند و کارکرد نظام خانواده ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

بیراهه روی ، فرزند ، مشکلات رفتاری ، والدین