مروری بر لپتوسپیروزیس یا تب شالیزار بیماری مشترک بین انسان و حیوانات

لپتوسپیروزیس یک بیماری باکتریایی زئونوز است که توسط گونه های مختلف از جنس Leptospira ایجاد می شود و انسان ها و طیف وسیعی از جانوران را مبتلا می سازد. این بیماری نخستین بار توسط آدولف ویل در سال ۱۸۸۶ به عنوان یک بیماری حاد تب دار همراه با یرقان توصیف گردید. انتقال لپتوسپیروز معمولا از طریق تماس مستقیم یا غیرمستقیم با ادرار حیوانات آلوده، به ویژه از طریق نفوذ به پوست آسیب دیده یا سطوح مخاطی صورت می گیرد. گروه های پرخطر شامل کارگران، کشتارگاه ها، جراحان دامپزشکان، کشاورزان کشتزارهای شالی، شناگران در آب های آلوده و افراد شرکت کننده در فعالیت های ماجراجویانه در مناطق گرمسیری هستند. در حیوانات مختلف از جمله گاو، گوسفند، خوک، اسب و آبزیان، بیماری با علائمی همچون تب، خونریزی، کاهش اشتها، ضایعات پوستی، تورم پستان و کاهش رشد و تولیدمثلی و... بروز می یابد. در انسان، طیف بالینی بیماری از موارد بدون علامت یا خفیف با علائمی نظیر تب، لرز، میالژی به ویژه در عضلات پارااسپینال و پشت ساق پا، و سردرد شدید به صورت بیماری شبه آنفلوانزا تا اشکال شدید با بروز یرقان، مننژیت، نارسایی کلیوی و اختلالات قلبی-عروقی متغیر است. تشخیص بیماری بر اساس روش های سرولوژیک شامل استفاده از پنل آزمایش های ضدگونه ای مختلف Leptospira و همچنین ایزولاسیون میکروارگانیسم از نمونه های خون، سرم و ادرار تازه صورت می گیرد. پیشگیری از لپتوسپیروز با اجتناب از تماس مستقیم یا غیرمستقیم با ادرار حیوانات آلوده، ارتقاء آگاهی های بهداشتی و رعایت نکات ایمنی در مواجهه با منابع احتمالی عفونت میسر می شود. درمان شامل تجویز آنتی بیوتیک های موثر و اقدامات حمایتی است. این مطالعه به بررسی اپیدمیولوژی، پاتوفیزیولوژی، نشانه های بالینی، روش های تشخیص و راه کارهای پیشگیری و درمان لپتوسپیروز می پردازد.

کلیدواژه ها:

لپتوسپیروزیس ، زئونوز ، یرقان ، میکروارگانیسم