بررسی نقش پذیرش درد و تنظیم هیجانی در پیشبینی کیفیت زندگی بیماران مبتلا

مولتیپل اسکلروزیس (اماس) یکی از بیماریهای مزمن و پیچیده دستگاه عصبی مرکزی است که به دلیل از بین رفتن میلین عصبی، باعث اختلالات عملکردی متعدد جسمی و روانی در بیماران میشود. این بیماری معمولا در سنین جوانی و میانسالی آغاز شده و به دلیل ماهیت پیش رونده و مزمن، آن تاثیرات گسترده ای بر زندگی فردی، اجتماعی و اقتصادی بیماران برجای می گذارد. کیفیت زندگی مفهومی جامع است که علاوه بر جنبه های جسمانی، شامل جنبه های روانی، اجتماعی و عملکردی نیز میشود و بیانگر ادراک کلی فرد از سلامتی و رضایت او از زندگی است. در بیماران ام اس، کیفیت زندگی تحت تاثیر مستقیم علائم جسمی و روانی بیماری قرار دارد و کاهش آن می تواند به پیامدهای منفی مانند افسردگی، اضطراب، انزوای اجتماعی و کاهش کارایی روزمره منجر شود. مطالعات متعدد داخلی و خارجی نشان داده اند که عوامل جسمانی مانند شدت علائم بیماری و درد مزمن، همچنین عوامل روانی از جمله سطح استرس و توانایی تنظیم هیجانات نقش مهمی در تعیین کیفیت زندگی بیماران دارند. یکی از چالش برانگیزترین علائم در بیماران مبتلا به ام اس درد مزمن است که بین ۵۰ تا ۸۰ درصد بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد. دردهای مرتبط با ام اس میتوانند انواع مختلفی داشته باشند از جمله دردهای نوروپاتیک، دردهای عضلانی-اسکلتی که باعث محدودیت حرکتی، اختلال در خواب و افزایش اضطراب و افسردگی می شوند. تجربه مزمن درد موجب ایجاد چرخه ای معیوب از ناتوانی، جسمانی فشارهای روانی و کاهش کیفیت زندگی می گردد. در همین راستا توجه به شیوه های مقابله و مدیریت درد در بیماران ام اس از اهمیت ویژه ای برخوردار است، چرا که نحوه مواجهه با درد میتواند پیامدهای روان شناختی و کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهد.

کلیدواژه ها:

پذیرش درد تنظیم هیجان ، کیفیت زندگی ، بیماران ام اس