بررسی تاثیر رویکرد طرحواره درمانی بر سازگاری عاطفی زوجین

زندگی زناشویی یک سفر پر از فراز و نشیب است که برای تداوم خود به تلاش، درک متقابل و تعهد نیازمند است. یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار در این سفر، سازگاری عاطفی است. پژوهش حاضر اثربخشی رویکرد طرحواره درمانی را بر میزان سازگاری عاطفی زوجین بررسی می کند. این پژوهش با شیوه نیمه آزمایشی انجام شده و گروه های آزمایش به صورت داوطلبانه از طریق فراخوان و با رضایت خودشان در این پژوهش شرکت داشتند. زوج ها به صورت تصادفی و با در نظر داشتن معیارهای ورود انتخاب شده اند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل شرح و خلاصه محتوای جلسات آموزشی طرحواره درمانی یانگ (۲۰۰۳) و پرسشنامه سازگاری عاطفی اسپانیر (۱۹۷۶) بود. تجزیه و تحلیل داده ها به دو شیوه توصیفی و استنباطی از طریق نرم افزار SPSS۲۲ انجام شد. قبل از آزمودن فرضیه مفروضه نرمال بودن توزیع داده ها از طریق آزمون کولموگروف-اسمیرنف انجام شد. سپس مفروضه همگنی واریانس ها از طریق آزمون لوین در متغیر مورد نظر دو گروه بررسی شد. برای تجزیه و تحلیل داده های آمار استنباطی از تحلیل کوواریانس استفاده شد. در مقدار متغیر سازگاری عاطفی زوجین بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت قابل ملاحضه ای نیست اما مقدار این متغیر در مرحله پس آزمون در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل تغییرات قابل توجهی داشته است. یافته ها نشان داد که طرحواره درمانی بر افزایش سازگاری عاطفی زوجین اثربخش است.

کلیدواژه ها:

زندگی زناشویی ، زوجین ، سازگاری عاطفی ، طرحواره درمانی ، Emotional compatibility