تاب آوری اکولوژیکی در برابر سیلاب

تاب آوری اکولوژیکی (Ecological Resilience) مفهومی کلیدی در علوم محیط زیست بوم شناسی و مدیریت منابع طبیعی است که به ظرفیت یک سامانه اکولوژیکی برای مقاومت در برابر آشفتگیها (perturbations) و حفظ ساختار عملکرد و بازخوردهای خود اشاره دارد. سیلاب های شهری یکی از چالشهای بزرگ شهرهای امروزی به ویژه کلانشهرها است میزان خسارت قابل توجهی که سیلاب ها به جوامع شهری در ابعاد مختلفی همانند اجتماعی، اقتصادی، روانی و... وارد میکنند بسیار زیاد و گاها جبران ناپذیر است. افزایش روز به روز جمعیت علی الخصوص جمعیت شهرها و کلانشهرها و در نتیجه نیاز به توسعه شهرها که مهم ترین عامل کاهش سطوح نفوذ پذیر است و تغییرات سریع اقلیمی باعث شده که سیلابهای شهری روندی افزایشی زیان اور همراه داشته باشد. کاهش سطوح نفوذپذیر یکی از مهمترین دلایل به وجود آمدن سیلابهای شهری است احتمال بوجود آمدن خسارات زیاد باعث گردیده تا یکی از دغدغه های مهم کارشناسان شهری شناسایی عوامل تاثیرگزار بر افزایش سیلابهای شهری و حل آن چالش برآیند. برای برنامه ریزی تاب آوری باید ظرفیت اکولوژیکی برای جذب و سازگاری را در نظر گرفت. تحقیقات در مورد شاخصهای تاب آوری سیل، تاب آوری را به عنوان یک وضعیت هنجاری برجسته میکند که با بازگشت به تعادل یا زمان بازیابی مشخص میشود هدف مقاله بررسی عوامل موثر در افزایش تاب آوری و شناسایی جنبه های مختلف وقوع سیلابهای شهری ناشی از کاهش سطوح نفوذ پذیر و تاکید بر اهمیت مطالعات در مورد افزایش سطوح نفوذ پذیر و مدیریت بسته آب در جهت افزایش تاب آوری اکولوژیکی شهر در برابر سیلاب های شهری است.

کلیدواژه ها:

سیلاب ، تاب آوری اکولوژیکی ، تغییرات اقلیمی ، افزایش جمعیت ، سطوح نفوذپذیر