تحلیلی بر اثرگذاری تدریس معکوس بر خودشکوفایی فراگیران

هدف از انجام پژوهش، حاضر تحلیل اثرگذاری روش تدریس معکوس بر خودشکوفایی فراگیران نظام آموزشی بود. این پژوهش با روش نیمه آزمایشی با پیش آزمون - پس آزمون و با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش متشکل از کلیه دانش آموزان مشغول به تحصیل در پایه ششم ابتدایی شهر چادگان در نیمسال اول سال تحصیلی ۰۳ - ۱۴۰۲ بود. در این پژوهش تعداد افراد نمونه برای هر یک از گروه های آزمایش و گروه کنترل ۲۰ نفر و در مجموع ۴۰ نفر بود که به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزین شدند. جهت گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر از پرسشنامه خودشکوفایی سلیمانی و همکاران (۱۳۹۶) استفاده شد. در این پژوهش با استفاده از پروتکل استاندارد خصالی اقطاعی و رفیع پور (۱۳۹۶) در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که روش تدریس معکوس بر افزایش سطح خودشکوفایی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی به میزان ۰/۱۵ واحد تاثیر داشت. همچنین روش تدریس معکوس بر افزایش سطح هیجان مثبت دانش آموزان پایه ششم ابتدایی به میزان ۰۲۱۰ واحد تاثیر داشت. روش تدریس معکوس بر افزایش سطح معنایابی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی به میزان ۰۲۱ واحد تاثیر داشت. اما روش تدریس معکوس بر روابط و پیشرفت دانش آموزان پایه ششم ابتدایی تاثیر نداشت.

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس ، خودشکوفایی ، دانش آموزان