اثر بخشی مثبت اندیشی بر خودکارآمدی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر مثبت اندیشی بر خودکارآمدی دانش آموزان بود. این پژوهش در زمره پژوهشهای نیمه آزمایشی از نوع گروه کنترل و آزمایش میباشد جامعه پژوهش حاضر کلیه دانش آموزان شهر تهران میباشد نمونه شامل ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه کنترل و ۱۵ نفر گروه آزمایش) میباشد که از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودکارآمدی شرر و آدامز (۱۹۸۳) بود. پروتکل درمانی مثبت اندیشی بر اساس پژوهش خسروی (۱۳۹۸) بود برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد درمان مثبت اندیشی باعث افزایش خودکارآمدی میشود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر مثبت اندیشی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان