نقش تعلیم و تربیت در شخصیت دانش آموزان

دانش آموزان نوجوان که فطرتی پاک مانند آیینه دارند چنانچه در پرتو تربیت صحیح و منطقی قرار بگیرند می توانند زمینه مساعدی را برای دستیابی به لذات معنوی در بزرگسالی مهیا کنند. امروزه باور بر این است که بین برخی رفتارهای نابهنجار دانش آموزان با کمبود معنویت در شخصیت آنان ارتباط و تناسب وجود دارد. لازم به ذکر است بحث تربیت معنوی که تربیت دینی راهم در بر می گیرد از مهم ترین و بنیادی ترین مسائل مورد نیاز خانواده و جامعه است. آدمی دارای عقل و آزادی و سرشار از استعدادهای خدادادی است که قابلیت و ظرفیت آن را دارد که هر نوعی شود هم می تواند "اعلی من الملائکه" شود که در زندگی فردی و اجتماعی غیر از مسیر احسان و خدامحوری و صداقت و امانتداری گامی برندارد و هم توانایی این دارد که "ادنی من البهائم" گردد و برای رسیدن به هدف هر وسیله ای را مباح شمارد. بدون شک در این مسیر و صعود و سقوط نقش تعلیم و تربیت بسیار مهم است زیرا زمانی که تربیت درست صورت گیرد انسان استعداد و توانایی هایش رشد می کند و شکوفا می شود. رشد شخصیت که به شدت تحت تاثیر عوامل اجتماعی است در رشد دانش آموزان ضروری است با توجه به ماهیت آن رشد شخصیت در درجه اول از طریق شرطی کردن دانش آموزان به فراگیری مهارت ها، رفتارها و نگرش های اجتماعی خاص که شامل یک فرآیند چند وجهی اجتماعی شدن در مدارس است صورت می گیرد. در مدارس دینی که محور اساسی رشد شخصیت معنوی و دینی دانش آموزان است، مراسم مذهبی و نمادهای مذهبی که باعث ارتقای اثر بخشی شخصیت سازی بر اساس فرهنگ مدارس دینی می شود مورد توجه قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت شخصیت ، معنویت ، دانش آموزان