بررسی رابطه بین استفاده از شبکههای اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه با نقش میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم

این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین استفاده از شبکههای اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه با در نظر گرفتن نقش میانجیگر خودکارآمدی تحصیلی در میان ۳۰۰ دانش آموز مقطع متوسطه دوم شهرستان بندر ترکمن انجام شد. پژوهش به روش توصیفی-همبستگی اجرا گردید و داده ها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد شده جمع آوری و با روشهای آماری پیشرفته تحلیل شدند. یافتههای پژوش نشان داد که دانش آموزان به طور میانگین ۳.۲ ساعت در روز از شبکه های اجتماعی استفاده می کنند که سهم استفاده غیرآموزشی به مراتب بیشتر از استفاده آموزشی است. تحلیل دادهها وجود رابطه منفی معنادار بین مدت زمان استفاده از شبکه های اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه را تایید کرد. در عین حال خودکارآمدی تحصیلی هم به عنوان متغیر میانجی و هم به عنوان عامل محافظتی در این رابطه عمل مینماید. نکته قابل توجه این بود که دانش آموزانی که از شبکه های اجتماعی برای مقاصد آموزشی استفاده میکردند از سطح خودکارآمدی تحصیلی بالاتری برخوردار بودند. همچنین تفاوتهای جنسیتی معناداری در الگوی استفاده و پیامدهای آن مشاهده شد. نتایج این پژوهش بر ضرورت آموزش مهارتهای مدیریت استفاده از شبکه های اجتماعی و طراحی برنامههای تقویت خودکارآمدی تحصیلی تاکید دارد. این یافته ها میتواند برای معلمان والدین و سیاست گذاران آموزشی در جهت بهبود کیفیت تجربه تحصیلی نوجوانان مفید واقع شود. مطالعه حاضر با ارائه چارچوبی، جامع گامی مهم در جهت درک پیچیدگیهای تاثیر فناوریهای دیجیتال بر زندگی تحصیلی دانش آموزان برداشته است.

کلیدواژه ها:

شبکههای اجتماعی ، احساس تعلق به ، مدرسه ، خودکارآمدی ، تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه ، روانشناسی تربیتی