نقش تجربه شکست کنترل شده در یادگیری مهارت حل مسئله مطالعه ای بر فعالیتهای پروژه محور

در نظامهای آموزشی، سنتی شکست اغلب به عنوان نشانه ای از ناتوانی تلقی می شود؛ در حالی که پژوهشهای نوین در حوزه روانشناسی یادگیری و آموزش اثبات کرده اند که تجربه های هدفمند از شکست می تواند به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان عمل کند. پژوهش حاضر با نگاهی انتقادی به ساختارهای موجود در محیطهای آموزشی، به بررسی ظرفیتها و چالشهای استفاده از شکست کنترل شده در فرآیندهای آموزشی پرداخته و تلاش دارد نقش این تجربه ها را در تقویت مهارتهای حل مسئله، پرورش تاب آوری ارتقاء تفکر انتقادی و توسعه مهارتهای خودتنظیمی تحلیل کند. به منظور تحقق این اهداف، از چارچوبهای نظری متنوعی چون نظریه ذهنیت، رشد یادگیری سازنده گرا و الگوی بازتاب محور استفاده شده و با اتکا به مطالعات تجربی داخلی و بین المللی به بررسی اثرات مثبت طراحی شکستهای قابل پیش بینی در فعالیتهای پروژه محور و یادگیری فعال پرداخته شده است. همچنین راهکارهای کاربردی برای ادغام اصول شکست هدفمند در مدارس ایران با توجه به محدودیتها و ظرفیتهای محیطهای آموزشی بومی ارائه شده است. یافتههای این پژوهش بیانگر آن است که ایجاد فضاهای یادگیری ایمن برای تجربه شکست، نه تنها فرآیند یادگیری را تعمیق می بخشد بلکه موجب ارتقاء تاب آوری، روانی تقویت مسئولیت پذیری فردی و شکل گیری ذهنیت رشد در دانش آموزان می شود. این پژوهش در تلاش است تا گفتمان جدیدی پیرامون شکست در آموزش ایجاد کرده و آن را از تابو به ابزار توانمندساز تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

شکست کنترل شده یادگیری فعال پروژه محوری ، تاب آوری ، تحصیلی مهارتهای حل مسئله ، تفکر انتقادی ، خودتنظیمی ، ذهنیت رشد ، تجربه ، آموزشی ، خطای هدفمند ، نوآوری ، آموزشی ، محیط یادگیری ایمن