اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر عدم تحمل بلاتکلیفی و پریشانی روانشناختی در بیماران دیابتی

مقدمه: دیابت یک بیماری شایع است که روی وضعیت روانی، ارتباطات بین فردی، اجتماعی و خانوادگی و به طور کلی بهزیستی روانشناختی بیماران تاثیر منفی دارد. کیفیت زندگی و مهار سوخت و ساز قند دو شاخص مهم در درمان بیماری دیابت محسوب می شود. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر عدم تحمل بلاتکلیفی و پریشانی روانشناختی در بیماران دیابتی انجام گرفت. روش کار: این مطالعه از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری شامل کلیه بیماران دیابتی مراجعه کننده در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به مراکز بهداشت شهرستان تنکابن است. حجم نمونه ۳۰ نفر که به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) به صورت تصادفی جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برنامه درمانی ACT را هفته ای یک جلسه دریافت کردند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری پرسشنامه پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران، ۲۰۰۲) و پرسشنامه عدم تحمل بلاتکلیفی (فریستون و همکاران، ۱۹۹۴) بود. یافته ها: یافته های حاصل از تحلیل منکووا نشان داد که تفاوت آماری معنی داری بین نمرات عدم تحمل بلاتکلیفی و پریشانی روانشناختی آزمودنی های دو گروه وجود دارد (P < ۰.۰۱). نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که روش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، منجر به کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی و کاهش پریشانی روانشناختی در بیماران دیابتی می شود.

کلیدواژه ها:

پریشانی روانشناختی ، دیابت ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، عدم تحمل بلاتکلیفی