بررسی اثربخشی آموزش مغز محور بر کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود توجه پایدار در دانش آموزان با اختلالات یادگیری

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مغزمحور بر کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود توجه پایدار در دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری بود. روش تحقیق نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی با اختلال یادگیری در شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود. نمونه ای به حجم ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش، ۱۵ نفر گروه کنترل) به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه جای دهی شد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اضطراب امتحان ابوالقاسمی و همکاران (۱۳۸۱) و آزمون توجه پایدار دات (Continuous Performance Test) بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش مغزمحور قرار گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مغزمحور به کاهش معنادار اضطراب تحصیلی (F=۸.۴۱., p<۰.۰۰۱) و بهبود توجه پایدار (F=۱۰.۷۵, p<۰.۰۱) در گروه آزمایش منجر شد. همچنین، میانگین نمرات اضطراب تحصیلی از ۷۵.۵ در پیش آزمون به ۵۶.۸ در پس آزمون کاهش یافت، در حالی که میانگین نمره توجه پایدار از ۶۱.۳ به ۷۳.۵ افزایش یافت. نتایج این پژوهش موید آن است که استفاده از رویکردهای مغزمحور می تواند با تحریک نواحی پیش پیشانی مغز، کاهش برانگیختگی هیجانی و تقویت پردازش شناختی، تاثیر بسزایی در ارتقاء عملکرد تحصیلی دانش آموزان با اختلالات یادگیری داشته باشد. بر این اساس، پیشنهاد می شود مداخلات آموزشی برای این گروه از فراگیران با رویکردهایی هماهنگ با ساختار مغز و هیجان محور طراحی شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مغز محور ، اضطراب تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، توجه پایدار