اثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان نارساخوان

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی درمانی شناختی-رفتاری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان نارساخوان بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری این پژوهش دانش آموزان دختر و پسر ۸ تا ۱۲ سال مبتلا به نارساخوانی بودند که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ برای دریافت خدمات به مراکز ناتوانی های یادگیری شهر بابل مراجعه کرده بودند. در انتها ۵۴ دانش آموزان به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند. شرکت کنندگان گروه بازی درمانی شناختی-رفتاری به صورت فردی در ۱۰ جلسه و هفته ای دو جلسه و به مدت ۳۰ دقیقه‎ در هر جلسه تحت مداخله قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۹) بود. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بازی درمانی شناختی-رفتاری بر پیشرفت تحصیلی اثرگذار بوده. همچنین اندازه اثر بازی درمانی شناختی-رفتاری بر پیشرفت تحصیلی ۶۹/۰ بود (۰۰۱/۰>p). بنابراین در درمان دانش آموزان نارساخوان می توان از مداخله بازی درمانی شناختی-رفتاری به عنوان رویکرد درمانی اثربخش استفاده کرد تا پیشرفت تحصیلی را بهبود بخشید.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی -رفتاری ، پیشرفت تحصیلی ، نارساخوانی