اثربخشی روان درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده بر نشخوار فکری، پریشانی روانشناختی و ترس از ارزیابی منفی در زنان مبتلا به اضطراب اجتماعی

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی روان درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده بر نشخوار فکری، پریشانی روانشناختی و ترس از ارزیابی منفی در زنان مبتلا به اضطراب اجتماعی بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و انتساب تصادفی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زنان مبتلا به اضطراب اجتماعی شهر گرگان در سال ۱۴۰۳ بودند. با استفاده از نرم افزار G Power حجم نمونه ۳۶ نفر در نظر گرفته شد و به طور تصادفی و با در نظر گرفتن ریزش نمونه در دو گروه (۱۸ نفر گروه آزمایش و ۱۸ نفر گروه کنترل) به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه نشخوار فکری نولن-هوکسما (۲۰۰۱)، پرسشنامه پریشانی روانشناختی کسلر (۲۰۰۲) و مقیاس ترس از ارزیابی منفی لیری (۱۹۸۳) بود. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده و برای بررسی همه فرضیه ها و تعیین تاثیر مداخله بر روی گروه آزمایش و ارزیابی تفاضل نمرات دو گروه در فاصله پیش آزمون و پس آزمون از تجزیه و تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که روان درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده بر نشخوار فکری (Eta=۰.۶۳, p=۰.۰۰۰, F(۱, ۳۵)=۵۴.۱۵۳)، پریشانی روانشناختی (Eta=۰.۷۸, p=۰.۰۰۰, F(۱, ۳۵)=۶۷.۱۱۱) و ترس از ارزیابی منفی (Eta=۰.۵۳, p=۰.۰۰۰, F(۱, ۳۵)=۵۷.۳۵) در زنان مبتلا به اضطراب اجتماعی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی پویشی ، نشخوار فکری ، پریشانی روانشناختی ، ترس از ارزیابی منفی