بررسی هوش میان فردی دانش آموزان دبیرستانی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی

هوش میان فردی یکی از ابعاد نظریه ی هوش های چندگانه گاردنر است که توانایی درک هیجانات و نیازهای دیگران، همدلی و تعامل موثر را شامل می شود. این مطالعه مروری-تحلیلی به بررسی نقش این نوع هوش در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دبیرستانی می پردازد. در بخش نظری، تعاریف و ابعاد هوش میان فردی و سه رویکرد سنجش آن، رسش نامه های خودگزارشی، ارزیابی های عملکرد-محور و چارچوب شایستگی اسپیتزبرگ معرفی شد. سپس با یک روش تحقیق توصیفی-تحلیلی شامل مرور نظام مند و مطالعه ی موردی بر روی ۱۲۰ دانش آموز دختر متوسطه دوم مدرسه فاطمه الزهرا (س) در رضوانشهر، داده ها از طریق مصاحبه ی نیمه ساختاریافته و تحلیل محتوا استخراج گردید. یافته ها نشان می دهد که هوش میان فردی با تقویت مشارکت گروهی، همدلی و حل تعارض به بهبود عملکرد تحصیلی منجر می شود. در پایان، پیشنهادهایی مانند ادغام آموزش مهارت های میان فردی در برنامه های درسی، توانمندسازی معلمان و بهره گیری از فناوری های نوین و مسیرهایی برای پژوهش های بین فرهنگی ارائه شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که سرمایه گذاری در مرجع دانشگاه های ایران به شهر هم ترازی حالات ترکی.

کلیدواژه ها:

هوش میان فردی ، دانش آموزان دبیرستانی ، پیشرفت تحصیلی ، ابزارهای سنجش