مقایسه مصرف سوخت، انرژی و انتشار گازهای گلخانهای در تولید برنج نشایی و خشکه کاری در شهرستان گرگان

در استان گلستان به دلیل کاهش بارندگی و به دنبال آن کاهش سطح آب های زیرزمینی، کشت محصولاتی مانند برنج با مشکلاتی مواجه شده است. استفاده از تکنیک های کشت با مصرف کمتر آب و نهاده های کشاورزی می تواند راه حل مناسبی برای این مشکل باشد. به همین منظور، مقایسه ای بین سیستم های سنتی با سیستم های خشکه کاری صورت گرفت. نتایج نشان داد مجموع انرژی مصرفی در مزارع سنتی با چاه های برقی نسبت به مزارع سنتی با چاه های گازوییلی، ۱۵ درصد کمتر است. از طرفی در مزارع خشکه کاری، استفاده از سیستم آبیاری بارانی یا تیپ اختلاف چندانی را نشان نداد. مصرف انرژی مستقیم در مزارع سنتی گازوییلی بیشترین میزان را داشت که نسبت به مزارع سنتی برقی، مزارع خشکه کاری با سیستم بارانی و مزارع خشکه کاری با سیستم تیپ به ترتیب، ۳۴، ۷۱ و ۷۴ درصد بیشتر بود. کارایی مصرف انرژی در مزارع سنتی گازوییلی، برقی، خشکه کاری با سیستم بارانی و سیستم تیپ، به ترتیب ۱۰/۵، ۳۵/۶، ۱۵/۱۳ و ۲۲/۱۳ بود. بهره وری انرژی در سیستم سنتی گازوییلی کمترین و در هر دو سیستم خشکه کاری بیشترین بود، به طوری که به ازای هر مگاژول انرژی مصرف شده در سیستم سنتی گازوییلی، برقی و خشکهکاری به ترتیب ۱۶۰، ۲۰۰ و ۳۹۰ گرم محصول تولید شد که در واقع بیانگر بهره وری انرژی بالاتر در مزارع خشکهکاری بود. همچنین به ازای هر کیلوگرم محصول تولیدی در سیستم سنتی گازوییلی، برقی، خشکه کاری با سیستم بارانی و تیپ به ترتیب ۹۵۰، ۸۰۰، ۴۳۰ و ۴۳۰ گرم معادل دی اکسیدکربن منتشر شد که در واقع سیستم های سنتی نسبت به سیستم های خشکه کاری تقریبا ۲ برابر انتشار دی اکسیدکربن بیشتری داشتند. همچنین با بررسی انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از مصرف نهاده ها چنین نتیجه شد که در سیستم سنتی گازوییلی، مصرف سوخت فسیلی، در سیستم سنتی برقی، خشکه کاری با آبیاری بارانی و خشکه کاری با تیپ، مصرف الکتریسیته بیشترین انتشار گازهای گلخانه ای را در پی داشته است.

کلیدواژه ها:

الکتریسیته ، بهرهوری انرژی ، سوخت فسیلی ، کارایی مصرف انرژی