بررسی کالوس زایی محور زیرلپه گیاهچه های انزروت Astragalus fasciculifolius Bioss

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 125

فایل این مقاله در 6 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AEFSJ04_216

تاریخ نمایه سازی: 8 شهریور 1404

چکیده مقاله:

انزروت (Astragalus fasciculifolius Bioss.) گیاهی است دارویی از خانواده بقولات (Fabaseae) و از جنس گون (Astragalus) که پراکنش آن عمدتا در استانهای جنوبی ایران مانند سیستان و بلوچستان بوده و به دلیل داشتن ترکیبات ساپونینها، فلاونوییدها و پلیساکاریدها اهمیت ویژه ای دارد. باتوجه به برداشت بیرویه ساقه و ریشه آن و همچنین خشکسالی های سالهای در رویشگاههای این گیاه احتمال کاهش پراکنش رویش آن وجود دارد. با توجه به مشکلات زیاد موجود در جوانهزنی بذر و یا تکثیر اندامهای رویشی آن مانند ریشه دار کردن قلمه استفاده از روش های نوین مانند کشت بافت را می توان در تولید انبوه گیاهچه های آن بررسی و پیشنهاد داد. در این پژوهش اثر دمای بالا (۳۲-۳۳) درجه سانتی گراد و همچنین نوع محیط کشت بافت (جامد و نیمه جامد) بر کالوس زایی محور زیرلپه گیاهچه های بذری در شرایط کشت بافت مورد بررسی قرار گرفت. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار شاهد با شرایط نگهداری دمای ۲۵-۲۶ درجه و محیط جامد، تیمار شماره ۱: شامل دمای نگهداری ۲۵-۲۶ درجه و محیط نیمه جامد، تیمار شماره ۲: دمای ۳۳-۳۲ درجه و محیط جامد، تیمار شماره ۳: دمای ۳۳-۳۲ درجه و محیط نیمه جامد می باشند. صفات مورد اندازه گیری شامل درصد گیاهچه های کالوس زا و همچنین کیفیت کالوس ها می باشد. طرح آزمایشی در قالب فاکتوریل بر مبنای طرح کاملا تصادفی در چهار تکرار انجام شد و مقایسه میانگین ها نیز با آزمون LSD در سطح احتمال پنج درصد انجام شد. نتایج نشان داد که تیمار ۲ (۱۰ درصد کالوس دهی) و تیمار ۳ (۲۰ درصد کالوس دهی) به صورت معنی داری در کالوس زایی نقش داشتند و در دمای بهینه هیچ گونه کالوس زایی مشاهده نشد. همچنین کیفیت کالوس های تولید شده نیز در تیمار شماره ۲ به صورت معنی داری از تیمار شماره ۳ بهتر بود. به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که دمای بالای ۲۵ درجه سانتیگراد و محیط نیمه جامد سبب افزایش کالوس زایی در گیاه انزروت گردید، از طرفی جهت افزایش کیفیت کالوس تولید شده در محیط جامد از نیمه جامد بهتر بود.

نویسندگان

مجید جعفری

استادیار دانشگاه سراوان

سید مسعود ضیائی

استادیار دانشگاه تربت حیدریه