نقش الگوی تعاملی خانواده و خود تعیینگری در پیش بینی خود ناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان دارای پیشرفت تحصیلی پایین

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش الگوی تعاملی خانواده و خود تعیینگری در پیش بینی خود ناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان دارای پیشرفت تحصیلی پایین انجام شد. این مطالعه از نوع کاربردی و توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر ساوه بود که تعداد آن ها ۲۰۵۷ نفر گزارش شد. حجم نمونه ۷۳۳ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب گردید و نمونه ها از بین دانش آموزانی که پیشرفت تحصیلی پایینی داشتند، برگزیده شدند. برای جمع آوری داده ها، پرسشنامه های الگوی تعاملی خانواده، خود تعیینگری و خود ناتوان سازی تحصیلی به کار گرفته شد که پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ در حد قابل قبول گزارش شد. تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام شد و از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و همچنین تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان داد بین الگوی تعاملی خانواده و خود تعیینگری با خود ناتوان سازی تحصیلی رابطه معکوس و معنادار وجود داشت. همچنین، الگوی تعاملی خانواده و خود تعیینگری توانستند به صورت منفی و معنی داری خود ناتوان سازی تحصیلی را پیش بینی کنند. این یافته ها بیانگر آن است که هرچه روابط و تعاملات خانوادگی به صورت موثر و حمایت گرایانه تر باشد و خود تعیینگری در دانش آموزان تقویت شود، احتمال بروز رفتارهای خود ناتوان سازی در تحصیل کاهش می یابد. به طور کلی، الگوی تعاملی خانواده و خود تعیینگری از عوامل موثر در کاهش خود ناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان دارای پیشرفت تحصیلی پایین هستند و توجه به این متغیرها می تواند در طراحی برنامه های آموزشی و روانشناسی کمک کننده باشد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، الگوهای تعاملی ، خود تعیین گری ، ناتوان سازی