اثربخشی واقعیت درمانی بر سازگاری اجتماع ی، خودکارامدی و کیفیت روابط اجتماع ی در زنان مطلقه شهر اصفهان

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر سازگاری اجتماعی، خودکارآمدی و کیفیت روابط اجتماعی در زنان مطلقه شهر اصفهان است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زنان مطلقه شهر اصفهان در سال ۱۳۰۴ است که حداقل یک سال از زمان طلاق آنها گذشته باشد. نمونه پژوهش شامل ۰۳ نفر از این زنان است که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. مداخله واقعیت درمانی طی ۱۰ جلسه ۰۶ دقیقه ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی شرر (۱۹۸۲)، پرسشنامه سازگاری اجتماعی کالیفرنیا (کالرک و همکاران، ۱۹۳۵) و پرسشنامه کیفیت روابط پیرس (۱۹۹۱) بودند. داده های حاصل از پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ و آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که واقعیت درمانی تاثیر معناداری بر بهبود سازگاری اجتماعی، افزایش خودکارآمدی و ارتقای کیفیت روابط اجتماعی زنان مطلقه دارد (p<۰.۰۵). به عبارت دیگر، زنانی که در جلسات واقعیت درمانی شرکت کردند، در مقایسه با گروه کنترل، بهبود چشمگیری در خودکارآمدی، سازگاری اجتماعی و کیفیت روابط اجتماعی داشتند. این نتایج نشان می دهد که واقعیت درمانی با تاکید بر مسئولیت پذیری و مهارت های ارتباطی، مداخله ای موثر برای ارتقای سلامت روان و توانمندسازی زنان مطلقه است.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، سازگاری اجتماعی ، خودکارامدی ، کیفیت روابط اجتماعی ، زنان مطلقه