پیش بینی پایداری ازدواج براساس سبک های دلبستگی و ترس از صمیمیت در زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان

هدف از این پژوهش پیش بینی پایداری ازدواج براساس سبک های دلبستگی و ترس از صمیمیت در زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بود. جامعه آماری کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بودند که با استفاده از نمونه گیری تصادفی ساده ۱۰۰ زوج (۲۰۰ نفر) که به مراکز مشاوره مراجعه کردند، به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه های عدم ثبات زناشویی ادواردز و همکاران (۱۹۸۷)، ترس از صمیمیت دسکاتنر و تلن (۱۹۹۱) و سبک دلبستگی بزرگسالان کولینز و رید (۱۹۹۶) بود. داده های به دست آمده با روش ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام با نرم افزارهای SPSS۲۲ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین ترس از صمیمیت و پایداری ازدواج (r = -۰.۳۶۸) رابطه منفی و معنادار وجود دارد. بین سبک دلبستگی ایمن با پایداری ازدواج (r = ۰.۱۶۶) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و بین سبک دلبستگی اجتنابی (r = -۰.۴۲۱) و سبک دلبستگی دوسوگرا (r = -۰.۴۴۷) با پایداری ازدواج رابطه منفی و معناداری وجود دارد (P < ۰.۰۵). نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که متغیر سبک دلبستگی ایمن ۲.۸ درصد از واریانس پایداری ازدواج را پیش بینی می کند. نتایج پژوهش از این باور حمایت می کند که روابط اولیه ی افراد در محیط خانواده به شکل گیری سبک دلبستگی خاص و سطوح بالا یا پایین پایداری ازدواج منجر می گردد و این تجارب اولیه بر روابط بین فردی زوجین در بزرگسالی تاثیر مستقیم می گذارد.

کلیدواژه ها:

پایداری ازدواج ، سبک های دلبستگی ، ترس از صمیمیت ، زوجین