بررسی نقش میانجی اختلالات خواب در رابطه راهبردهای مقابله با استرس با رفتارهای خودآسیب رسان در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی اختلالات خواب در رابطه راهبردهای مقابله با استرس با رفتارهای خودآسیب رسان در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند که تعداد ۲۰۰ نفر از آنها از طریق روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه های رفتارهای آسیب به خود سانسون و همکاران (۱۹۸۸)، کیفیت خواب پیترزبورگ (۱۹۸۹) و راهبردهای مقابله با استرس اندلر و پارکر (۱۹۹۰) پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل مسیر و نرم افزار SPSS ۲۳ و AMOS ۲۳ استفاده شد. نتایج نشان داد که در رابطه بین سبک مقابله اجتناب مدار، مساله مدار و هیجان مدار با رفتارهای خودآسیب رسان، اختلالات خواب نقش میانجی را ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

رفتارهای خودآسیب رسان ، اختلالات خواب ، راهبردهای مقابله با استرس ، دانش آموزان