کاربرد روش کیفی پدیدارشناسی در آسیب شناسی ارگونومی سازمانی در بخش دولتی با رویکرد رفتاری

روش کیفی پدیدارشناسی ابزاری موثر برای کاوش تجربیات زیسته کارکنان در ارگونومی سازمانی بخش دولتی با رویکرد رفتاری است. این روش، با تاکید بر ادراکات ذهنی و روابط بیناالذهانی، پویایی های پیچیده محیط کار، از جمله تاثیر فرهنگ سازمانی و ارتباطات بر بهزیستی و عملکرد کارکنان را بررسی می کند. ریشه های پدیدارشناسی به فلسفه قرن بیستم و آثار هوسرل بازمی گردد که با تکامل از طریق هایدگر و مرلو-پونتی، بر جهت مندی آگاهی و تقلیل متعالی و ایده های تمرکز دارد. کاربرد این روش در ارگونومی سازمانی نشاندهنده اهمیت یکپارچه سازی اصول ارگونومیک برای کاهش فشارهای جسمی و روانی و افزایش رضایت شغلی است. با این حال، چالش هایی مانند ناسازگاری در اجرای مداخلات ارگونومیک و کمبود تجهیزات مناسب مانع اثربخشی می شوند. یافته ها بر ضرورت ارزیابی های منظم ارگونومیک، برنامه های آموزشی و فرهنگ همکاری تاکید دارند. اگرچه انتقاداتی مانند ابهام در مفاهیم بنیادین و خطر ساده انگاری تجربیات مطرح است، پدیدارشناسی بینش های ارزشمندی برای سیاستگذاری ارائه می دهد. تحقیقات آینده باید با رویکردهای مختلط و طولی، شکاف های موجود در شواهد را پر کنند تا محیط های کاری سلامتر و کارآمدتری ایجاد شود.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، ارگونومی سازمانی ، تجربیات زیسته ، بخش دولتی ، بهزیستی کارکنان