تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا همراه با مصرف مکمل بتائین بر سطوح آدیپسین در موشهای صحرایی نر ویستار مبتلا به دیابت نوع ۲

دیابت نوع ۲ از جمله بیماریهای متابولیک است که ویژگی آن مقاوت به انسولین در بافت هدف و افزایش قند خون. هدف پژوهش بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا همراه با مصرف مکمل بتائین بر سطوح آدیپسین در موشهای مبتلا به دیابت نوع ۲ می باشد. تعداد نمونه ها ۳۵ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار که به صورت تصادفی در ۵ گروه ۷ تایی، گروه کنترل سالم گروه کنترل دیابت گروه تمرین + دیابت دیابت + بتائین و گروه تمرین + دیابت+بتائین تقسیم و گروه در قفس جداگانه قرار گرفتند. پروتکل تمرین شامل هشت هفته تمرین HIIT با ۴ جلسه شامل ۵ دقیقه آماده سازی هر بود. تعداد با تمرین ۴۰ Vmax، ۴ دقیقه تمرین با شدت بالا و معادل ۸۰ Vmax، ریکاوری با شدت ۵۰٪ Vmax تکرارها ۶ بار در هر جلسه تمرین بود هر دو دقیقه یکبار برنامه تمرینی بر اساس محاسبه مجدد Vmax تغییر می کرد. بیان ژن آدیپسین با روش آلایزا بررسی شد جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون شاپیرو، ویلک آزمون واریانس یک راهه آزمون لون و آزمون تعقیبی توکی، برای داده های طبیعی در سطح معناداری(۰/۰۵>P) استفاده شد. یافته ها نشان داد بعد از هشت هفته تمرین HIIT تفاوت معناداری در بیان ژن آدیپسین گروه ها مشاهده شد (۰/۰۰۱=) نتایج این تحقیق نشان تمرینات تناوبی با شدت بالا می تواند سبب افزایش بیان ژن آدیپسین بافت چربی موشهای دیابتی نوع ۲ شود. با توجه به نقشی که آدیپسین در بافت چربی دارد احتمالا سبب بهبود در متابولیسم گلوکز و چربی در موشهای مبتلا به دیابت نوع ۲ می شود.

کلیدواژه ها:

تمرین ، HIIT ، آدیپسین ، دیابت نوع ۲