تاثیر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای قشر بینایی بر خطاهای ادراکی حرکتی در شرایط توهم بینایی پویا و ایستای ابینگهاوس

مغز انسان دارای بیش از ۲۰ ناحیه قشری است که فعالیتهای بینایی قوی را دریافت می کند و این اطلاعات را پردازش می کند تا از تمام جنبه های ادراکات دیداری ما پشتیبانی کند. هدف پژوهش حاضر، تاثیر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای قشر بینایی بر خطاهای ادراکی حرکتی در شرایط توهم بینایی پویا و ایستای ابینگهاوس بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی و از لحاظ هدف بنیادی بود ۳۲ دانشجوی دانشگاه با دامنه سنی ۱۸ تا ۲۸ داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند (۱۶) نفر تحریک واقعی و ۱۶ تحریک ساختگی) در پیش آزمون شرکت کنندگان تکلیف ضربه زنی به اهداف ایستا دو هدفه) و پویا سه هدفه) را در چهار شرایط مختلف توهم ابینگهاوس انجام دادند. این شرایط شامل دو ریتم زمانی و دو اهداف (ایستا و پویا) بود. خطای زمانبندی و خطای فضایی اندازه گیری شد. سپس در چهار روز متوالی گروه واقعی تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای بر ناحیه قشر بینایی اولیه (V۱) و در گروه شم، تحریک به صورت ساختگی اعمال شد. یک روز پس از آخرین جلسه، تحریک پس آزمون و سه روز بعد آزمون پیگیری مشابه با پیش آزمون به عمل آمد. از روشهای آماری فریدمن و ویلکاکسون در سطح معنی داری ۰/۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که در هنگام انجام حرکت در شرایط توهم ابینگهاوس، خطاهای فضایی و خطاهای زمان بندی در شرایط توهم ایستا با پویا تفاوت نداشت اعمال tDCS باعث کاهش خطای زمان بندی و خطای فضایی در اجرای تکلیف ضربه زنی ریتمیک با پس زمینه توهم ابینگهاوس شد (۰/۰۵>p). با توجه به اثر گذاری tDCS آنودال بر ناحیه V۱ و کاهش خطاهای فضایی و زمانی در اجرای تکلیف، حرکتی پیشنهاد می شود در تکالیفی که نیازمند استفاده از دقت بینایی هستند از این روش استفاده شود.

کلیدواژه ها:

قشر بینایی اولیه ، توهم ابینگهاوس ، تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای