تاثیر هشت هفته تمرین MICT بر میزان ژن VEGF در بافت قلب موشهای صحرایی نر نژاد ویستار مبتلا به هیپوتیروئیدیسم تجربی

هیپوتیروئیدیسم زمانی ایجاد می شود که غده تیروئید هورمون های تیروئیدی کافی برای رفع نیازهای بدن ایجاد نمی کند. هدف پژوهش بررسی اثر تمرین MICT بر تغییرات سطوح ژن VEGF که مرتبط با آنژیوژنز در بافت قلب موشهای صحرایی نر نژاد ویستار مبتلا به هیپوتیروئیدیسم تجربی است. تعداد نمونه ها ۳۲ سر موش صحرایی با میانگین سنی ۳ ماهگی و با محدوده وزنی ۲۰۰ الی ۲۲۰ گرم بودند که با میانگین وزنی برابر به چهار گروه سالم، تمرین سالم، کنترل هیپوتیروئیدیسم کنترل و گروه هیپوتیروئیدیسم تمرین تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل ۸ هفته تمرین تداومی با شدت متوسط بود (۴ جلسه تمرین در هفته). میزان سطوح ژن VEGF با روش ریل تایم مورد اندازه گیری قرار گرفت. روش آماری پژوهش تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی بود. سطح معنی داری ۰/۰۵>P در نظر گرفته شد. بیماری هیپوتیروئیدیسم منجر به کاهش معنی دار مقدار ژن VEGF در بافت قلب موشهای صحرایی مبتلا شده به هیپوتیروئیدیسم گردید (۰/۰۵>P). همچنین هشت هفته تمرین تداومی با شدت متوسط منجر به افزایش معنی دار مقدار ژن VEGF در بافت قلب موشهای صحرایی گروه کنترل تمرین گردید (۰/۰۱۷=P). در گروه هیپوتیروئیدیسم تمرین نسبت به گروه هیپوتیروئیدیسم کنترل مقادیر VEGF افزایش داشت ولی به حد معنی داری نرسید (۲۰۰۵). با توجه به یافته های این پژوهش می توان گفت تمرین تداومی با شدت متوسط نقش مفیدی در تنظیم ژن VEGF در بافت قلب موشهای صحرایی مبتلا شده به هیپوتیروئیدیسم داشته و می توان با اجرای این نوع تمرین به عنوان یک راهبرد غیر دارویی در بیماری هیپوتیروئیدیسم موثر باشد.

کلیدواژه ها:

تمرین ، تداومی ، ژن VEGF ، آنژیوژنز ، قلب