راهبردهای پیشگیری از آسیبهای ویژه زنان ورزشکار

مطالعات اپیدمیولوژیک گزارش می دهند که زنان ورزشکار در مقایسه با ورزشکاران مرد، بیشتر در معرض خطر آسیبهای اسکلتی عضلانی اندام تحتانی هستند. احتمال زیاد رخداد آسیب در زنان مثل آسیب غیر برخوردی پارگی رباط صلیبی قدامی، درد و بی ثباتی کشککی رانی و شکستگی تنشی اندام تحتانی وجود دارد. از سوی دیگر، افزایش چرخش خارجی درشت نی نیز خطر آسیب غیر تماسی ACL افزایش می دهد. مشخص شده است که افزایش پرونیشن پا باعث افزایش شکستگی های تنشی متاتارس می شود. تفاوتهای آناتومیکی زنان و مردان با ایجاد تغییرات دینامیکی در موقعیت هایی مانند دویدن، پریدن و مانور، برچسبی اثرات بیومکانیکی ایجاد می کند. ترکیبات مختلفی از این عوامل منجر به ایجاد انواع آسیب های ویژه زنان می شود. خطر آسیب غیر تماسی ACL در ورزشکاران زن ۲ تا ۸ برابر بیشتر از ورزشکاران مرد است. به طور خاص کاهش سرعت و شتاب ناگهانی، توقف ناگهانی (برچسب) و فرود پس از پرش با افزایش ابداکشن، زانو اداکشن لگن و چرخش داخلی، و خمش محدود ران و زانو از نظر آسیب ACL الگوهای حرکتی پرخطر محسوب می شوند. نتیجه گیری: اگرچه زنان در معرض خطر بالایی برای قرار گرفتن در معرض این نوع الگوهای حرکتی و آسیبها هستند، اما اجرای برنامه های پیشگیری از آسیب، بروز آسیبهای اندام تحتانی را کاهش میدهد و تکنیک حرکتی و عملکرد ورزشکار را افزایش میدهد بنابراین نکته شناخت عوامل خطر و اعمال اقدامات کاهش ریسک است.

کلیدواژه ها:

زنان ورزشکار ، پیشگیری از آسیب ، تفاوت جنسیتی