بررسی مقایسه اثربخشی رفتاردرمانی شناختی وطرحواره درمانی بر افکار ارجاعی بیماران دارای اختلال افسردگی اساسی

مقدمه: اختلال افسردگی اساسی ۱، اختلال روانپزشکی شایعی به شمار می رود، که به عنوان دومین عامل اصلی ناتوانی۲ در افراد معرفی شده است. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی مقایسه اثربخشی رفتاردرمانی شناختی و طرحواره درمانی بر افکار ارجاعی بیماران دارای اختلال افسردگی اساسی انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی، طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مبتلایان مبتلا به افسردگی اساسی مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی و مشاوره شهر مشهد در سال ۱۴۰۳ بودند از بین آنها ۴۵ نفر به روش نمونه گیری هدفمند، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آزمایش یک (۱۵) نفر، آزمایش دو (۱۵) نفر و گروه گواه (۱۵ نفر)، گمارده شدند. افراد گروه های آزمایش، طرحواره درمانی و رفتاردرمانی شناختی را به صورت انفرادی، دریافت کردند. جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های افکار ارجاعی اهرینگ و همکاران ۲۰۰۳ استفاده شد و برای تشخیص افسردگی از مصاحبه ساختاریافته استفاده گردید. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره و مکرر، تحلیل شد. یافته ها: با توجه به نتایج پژوهش، در نمره افکار ارجاعی، با توجه به اثر اصلی مراحل زمانی، اثر اصلی مداخله رواندرمانی و همچنین اثر تعاملی مراحل زمانی با مداخله رواندرمانی، تفاوت معناداری مشاهده شد (۰۱/۰>P) گروه آزمایش یک که مداخله رفتاردرمانی شناختی را دریافت کرده بودند بهبود و اثربخشی بهتری را نشان دادند در مقایسه با گروه آزمایش دوم که مداخله طرحواره درمانی را انتخاب کرده بودند. نتیجه گیری: رفتاردرمانی شناختی در مقایسه با طرحواره درمانی بهتر و کارامدتر بر کاهش افکار ارجاعی دارای بود. واژگان کلیدی: طرحواره درمانی، رفتاردرمانی شناختی، افکار ارجاعی، افسردگی اساسی.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، رفتاردرمانی شناختی ، افکار ارجاعی ، افسردگی اساسی