بررسی مدل پیشبینی کیفیت زندگی براساس ادراک بیماری و تاب آوری با ناگویی هیجانی در بیماران مبتلا به سرطان

هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی مدل پیشبینی کیفیت زندگی براساس ادراک بیماری و تاب آوری با ناگویی هیجانی در بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری آن کلیه زنان و مردان مبتلا به سرطان بودند که روش تصادفی به تعداد ۳۰ نفر زن و ۳۰ نفر مرد با مراجعه به بیمارستان جهت درمان داوطلب شرکت در پژوهش شدند و به پرسشنامههای کیفیت زندگی، ادراک بیماری، مقیاس تابآوری و پرسشنامه آلکسی تایمیای تورنتو پاسخ دادند. داده به روش مدلسازی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار آماری اسمارت-پی ال اس۴ نسخه ۰/۳ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: برای بررسی آزمون مدل ساختاری از معیار ضریب تعیین و معیار شاخص ۲Q استون و گیسر استفاده شد. نتیجهگیری: نتایج نشان داد با توجه به اینکه طی سالهای اخیر تحولات در درمان سرطان ها شانس زنده ماندن طولانی تر برای بیماران افزایش یافته است لذا نحوه برخورد اطرافیان و کادر درمانی با آنان تاثیر بسزایی در روحیه و پذیرش بیماری توسط آنان دارد بنابراین اتخاذ تدابیر مناسب جهت دسترسی بیماران به مشاوره رایگان در زمینه های درمانی مراقبتی اجتماعی و روانی می تواند کمک کننده باشد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، ادراک بیماری ، تاب آوری ، ناگویی هیجانی ، بیماران مبتلا به سرطان