بررسی اثربخشی تکنیک صندلی خالی در کاهش احساس گناه مزمن و خود انتقادی در زنان آسیب دیده

احساس گناه مزمن و خودانتقادی شدید، از مهم ترین مشکلات روانی در زنان آسیب دیده است که بر سلامت روان و عملکرد اجتماعی آنان تاثیر منفی می گذارد. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی تکنیک صندلی خالی در کاهش این دو متغیر روان شناختی در زنان آسیب دیده بود. پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از رویکرد کیفی انجام شد. شرکت کنندگان تعدادی از زنان آسیب دیده بودند که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و در جلسات درمانی با استفاده از تکنیک صندلی خالی شرکت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهدات میدانی، و پرسشنامه های خودگزارش دهی بود. نتایج نشان داد که استفاده از این تکنیک به طور معناداری باعث کاهش احساس گناه مزمن و خودانتقادی در شرکت کنندگان گردید. همچنین، شرکت کنندگان افزایش در خودپذیری، توانایی درک احساسات، و کاهش نشخوارهای ذهنی منفی را گزارش دادند. یافته های پژوهش با نظریه های گشتالت تراپی و تحقیقات پیشین هم راستا است.

کلیدواژه ها:

صندلی خالی ، گشتالت تراپی ، احساس گناه مزمن ، خودانتقادی ، زنان آسیب دیده