نقش خودکارآمدی و مولفه های آن در پیش بینی اهداف پیشرفت دانش آموزان دختر

این پژوهش با هدف پیش بینی اهداف پیشرفت براساس خودکارآمدی و مولفه های آن در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم انجام شد. پژوهش توصیفی مقطعی و از نوع همبستگی بود. تمامی دانش آموزان دختر مشغول به تحصیل در مقطع متوسطه دوم شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۱ به تعداد ۲۰۶ نفر جمعیت آماری پژوهش را تشکیل دادند. با روش نمونه گیری در دسترس و با توجه به قاعده کلاین تعداد ۱۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه باور خودکارآمدی (بندورا، ۲۰۰۰) و پرسشنامه استاندارد اهداف پیشرفت (میدلتن و میگلی، ۱۹۹۷) را تکمیل نمودند. برای تحلیل اطلاعات گردآوری شده علاوه بر روش های آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه با نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که بین نمره کل باور خودکارآمدی با اهداف پیشرفت همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۵۱ و P=۰.۰۵). این رابطه بین ابعاد خودکارآمدی با اهداف پیشرفت نیز مثبت و در سطح ۰.۰۵ معنادار بود. همچنین، تحلیل رگرسیون نشان داد که در بین ابعاد خودکارآمدی به ترتیب بیشترین و کمترین توان تبیین اهداف پیشرفت مربوط به تجربه موفق (۰.۳۵ درصد) و حالات زیستی (۰.۲۱ درصد) بوده است، اما مولفه ترغیب کلامی توان تبیین اهداف پیشرفت را نداشت (P=۰.۹۵۳).

کلیدواژه ها:

اهداف ، پیشرفت ، خودکارآمدی ، دانش آموز