مقایسه تاب آوری، انگیزش شغلی و مسئولیت پذیری مدیران آموزش دیده و آموزش ندیده مدارس ابتدایی شهر قم

هدف این پژوهش مقایسه تابآوری، انگیزش شغلی و مسئولیت پذیری مدیران آموزش دیده و آموزش ندیده مدارس ابتدایی شهر قم می باشد. روش پژوهش از نظر نحوه گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کل مدیران مدارس ابتدایی شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند که بر اساس آمار ۵۷۹ نفر در مناطق چهارگانه آموزش و پرورش شهر قم بودند. نمونه آماری ۲۷۴ از اعضای جامعه آماری بودند که بر اساس جدول مورگان و کرجسی، به شیوه تصادفی طبقه ای نسبی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از سه پرسش نامه؛ انگیزش شغلی هرزبرگ (۱۹۹۷)، مسئولیت پذیری گاف (۱۹۸۴) و تابآوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) به ترتیب با پایایی؛ ۰.۸۷، ۰.۷۹، و ۰.۷۱ استفاده شد. تجزیه و تحلیل توصیفی و استنباطی داده ها بر اساس آزمون t تک نمونه ای، آزمون t برای مقایسه میانگین دو گروه مستقل، تحلیل واریانس چندمتغیره، آزمون لون برای یکسانی واریانس ها، کلموگروف اسمیرنوف، چولگی و کشیدگی برای نرمالیتی داده ها و آزمون تصادفی بودن نمونه آماری در قالب نرمافزار تحلیل آماری SPSS نشان داد: میانگین انگیزش شغلی، تابآوری و مسئولیت پذیری بیش از حد دامنه مورد انتظار بوده است. همچنین در دو گروه مدیران آموزش دیده و آموزش ندیده در متغیرهای اعتماد به غرایز فردی، کنترل، اثرات معنوی، شایستگی فردی و پذیرش مثبت در گروه آموزش دیده بیشتر است. در نهایت میانگین انگیزش شغلی و تابآوری در مردان بیشتر از زنان بوده است، اما میانگین مسئولیت پذیری میانگین مشابهی در دو گروه زنان و مردان داشته است. می توان نتیجه گرفت دست اندرکاران آموزشی به آموزش مدیران در دوره های ضمن خدمت و همچنین در استخدام مدیران توجه لازم را داشته باشند.

کلیدواژه ها:

تابآوری ، انگیزش شغلی ، مسئولیتپذیری ، مدیران مدارس