بررسی اثربخشی آموزش تاب آوری بر زندگی

بر کیفیت زندگی دانش آموزان مقطع راهنمایی صورت گرفته »آموزش تاب آوری«پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی است. روش پژوهش، از نوع نیمه آزمایشی و طرح آن به صورت پیش آزمون- پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر مدرسه راهنمایی شهر محمودآباد بود که در سال تحصیلی ۴۰۲-۴۰۱ مشغول به تحصیل بودند. نمونه شرکت کننده در این پژوهش۳۰ نفر بودند، که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. این نمونه ۳۰ نفری به صورت گمارش تصادفی به گروه های آزمایش و کنترل تقسیم شدند، به این ترتیب ۱۵ نفر در گروه آزمایش و۱۵ نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون، آزمون کیفیت زندگی(SF-۳۶) ، آزمون رفتارهای پرخطر می باشند. به منظور تجزیه و تحلیل نتایج نیز علاوه بر استفاده از شاخص های آمار توصیفی، از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزش تاب آوری بر افزایش کیفیت زندگی (سلامت جسمانی، سلامت روان، کاهش مشکلات جسمانی، کاهش درد جسمانی، افزایش سلامت عمومی) و کاهش رفتارهای پرخطر( خشونت، مصرف مواد) موثر بود.بطور کلی، آموزش تاب آوری بر روی برخی از مولفه های کیفیت زندگی و رفتارهای پر خطر تاثیر مناسبی دارد

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، کیفیت زندگی ، رفتارهای پرخطر ، دانش آموزان