رابطه شادکامی با صفات شخصیت و عملکرد خانواده با میانجی گری رضایت از زندگی در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط ساختاری شادکامی با صفات شخصیت و عملکرد خانواده با میانج یگری رضایت از زندگی انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود که با روش مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم در سال تحصیلی ۱۴۰۳ بود کهبه روش نمونه گی ری خوشه ای ۷ مدرسه از مدارس شهر تهران به صورت تصادفی انتخاب و از هر مدرسه ۲ کلاس با نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند و در نهایت تمام دانش آموزان این کلاس ها در نمونه پژوش که ۳۱۶ نفر بودند، جای گرفتند و به سیاهه صفات شخصیت نئو (کاستا و مک کری، ۱۹۸۵)، مقیاس رضایت از زندگی (داینر و همکاران، ۱۹۸۵)، سیاهه شادکامی آکسفورد (آرگایل و کراس لند، ۱۹۸۷) و ابزار سنجش خانواده (اپشتاین و همکاران، ۱۹۹۵) پاسخ دادند. برای تحلیل دادهها از تحلیل مسیر و نرم افزار اسمارت پیالاس استفاده شد. یافته ها حاکی از آن بود که ضریب مسیر باوجدان بودن، سازگاری، گشودگ ی به شادکامی از طریق رضایت از زندگی مثبت و معنادار بود و ضریب مسیر روان آزردگی و برونگرایی به شادکامی از طریق رضایت از زندگی منفی و معنادار بود. همچنین یافته ها نشان داد ضریب مسیر عملکرد خانواده به شادکامی از طریق رضایت از زندگ ی مثبت و معنادار بود. از این رو، پیشنهاد میشود در اقدامات مداخله ای مدارس جهت افزایش شادکامی دانش آموزان، آموزش صفات شخصیت و بهبود عملکرد خانواده جهت افزایش رضایت از زندگی دانش آموزان و شادی آنها مدنظر قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

شادکامی ، صفات شخصیت ، عملکرد خانواده ، رضایت از زندگی