رابطه آگاهی جنسی و تابآوری با شایستگی اجتماعی دانشجویان روانشناسی دانشگاه حکیم سبزواری

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین آگاهی جنسی و تابآوری با شایستگی اجتماعی در دانشجویان روانشناسی دانشگاه حکیم سبزواری در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ می باشد. این پژوهش از نظر هدف در دسته پژوهش های کاربردی قرار می گیرد و از لحاظ روش شناسی، یک مطالعه همبستگی است. جامعه آماری آن شامل کلیه دانشجویان روان شناسی این دانشگاه بوده و از میان آن ها، ۹۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها، از مقیاس های استاندارد شامل پرسشنامه آگاهی جنسی اسنل، فیشر و میلر (۱۹۹۱)، پرسشنامه تابآوری کانر و دیویدسون (RIS-CD)، و پرسشنامه کفایت اجتماعی پرندین بر اساس مدل فلنر، لیز و فیلیپس استفاده شد. این پرسشنامه ها به صورت تصادفی در دسترس میان ۹۷ نفر از دانشجویان توزیع شد که در نهایت، ۹۴ پرسشنامه تکمیل شده مورد تحلیل قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده ها، از نرم افزار SPSS و روش های آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تابآوری و شایستگی اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، آگاهی جنسی با تابآوری ارتباط معناداری دارد. اما برخلاف انتظار، آگاهی جنسی تاثیر معناداری بر شایستگی اجتماعی ندارد و بین این دو متغیر رابطه ای مشاهده نشد. افزون بر این، مشخص شد که تابآوری نقش مهمی در پیش بینی شایستگی اجتماعی دارد، اما آگاهی جنسی در این زمینه تاثیر معناداری ندارد.

کلیدواژه ها:

آگاهی جنسی ، تابآوری ، شایستگی اجتماعی