بالندگی سازمانی در آموزش و پرورش

بالندگی سازمانی، تالش دوربرد سازمان به منظور بهبود توانایی های حل مسائل و مقابله با تغییرات محیط خارجی سازمان است. بالندگی سازمانی، فرآیندی است که یک سازمان از طریق آن ظرفیت خود را توسعه می دهد تا به حداکثر اثربخشی خود که در ماموریت سازمان مشخص شده، دست یابد و آن را حفظ کند. بالندگی سازمانی یعنی فراهم آوردن امکانات رشد و بالنده شدن سازمان ها از طریق پرورش منابع انسانی که در سازمان به عنوان باارزش ترین سرمایه محسوب می شوند. سازمان های آموزشی زاینده و پویا برای رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده خود دست به نوآوری و خلاقیت می زنند، پیرامون خود را تغییر می دهند و آن را با خواسته های خود هم سو می کنند. سازمان های بالنده از طریق به چالش کشیدن وضعیت موجود، زیر سوال بردن قالب های فکری رایج و نیز تلاش در جهت تحقق چشم انداز سازمانی، میل به یادگیری و بالندگی را در آموزش و پرورش تقویت می کنند. از آنجا که عصر امروز، عصر تغییرات شتاب زده و عدم اطمینان نسبت به آینده و نبود داده های در دسترس و کافی جهت تصمیم گیری برای مدیران آموزشی است؛ تغییراتی که اگر سازمان خود را با آن موافق و همراه نسازد، چه بسا سازمان را به ورطه نابودی بکشاند؛ از این رو سازمان باید یک ویژگی مهم داشته باشد و آن عبارت است از: توانایی تغییر و تطبیق مداوم. به بیان دیگر، دوام و توسعه سازمان های قرن بیست و یکم در گرو همسو شدن با تحولات سریع، توسعه و بالندگی می باشد، چرا که تغییر و تحولات سریع محیطی، بهبود و بالندگی سازمانی را در موقعیت های گوناگون اجتناب پذیر می سازد.

کلیدواژه ها:

بالندگی سازمانی ، آموزش و پرورش ، معلمان