حضانت کودکان در شرایط بیماری قابل انتقال پدر و مادر

زمینه و هدف: با توجه به حساسیت موضوع نگهداری و تربیت اطفال، شخص حاضن باید واجد صلاحیتهای جسمی، روانی و اخلاقی باشد. اما گاهی مواقع به دلیل شرایط جسمی و روحی حاضن، حضانت کودک از او باید سلب شود. مانند مجنون که به دلیل نداشتن قدرت انجام وظایف حضانت، در معرض خطر قرار گرفتن مصلحت کودک و نداشتن تکلیفی به نگهداری از کودک، سپردن کودک به چنین شخصی جایز نیست. روش: این پژوهش با بهره گیری از منابع اسلامی به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی انجام شده است. ملاحظات اخلاقی: در سراسر پژوهش حاضر صداقت و امانتداری علمی به طور کامل رعایت شده است. نتیجه گیری: برای سلب حضانت مبتلایان به بیماری های مسری، مالک های مختلفی باید در نظر گرفته شود. باید امکان سرایت بیماری یا عدم توانایی نگهدارنده و یا هردو، مالک برای سقوط حضانت باشند. همچنین، نوع بیماری باید در نظر گرفته شود. چون بیماری هایی موجب سلب حضانت می شوند که خطر آنها به قدری مهم باشد که ارزش جدا کردن کودک از والدین را داشته باشند. یافته ها: بیماری در شرایطی باعث سلب حضانت خواهد شد که سلامتی طفل را در معرض خطر قرار دهد و موجب اضرار او شود یا این که سرپرست به خاطر بیماری مزمن، قادر به انجام امور کودک نباشد. با توجه به این که مباشرت

کلیدواژه ها:

حضانت کودکان ، بیماری قابل انتقال ، صلاحیت های جسمی ، صلاحیت های روانی ، صلاحیت های اخلاقی