اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت ورزی برخودکارآمدی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت ورزی بر خودکارآمدی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی بود. روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی شهر تهران بودند. نمونه حاضر شامل اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران بودند که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به شیوه تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامههای خودکارآمدی عمومی (شرر و مادوکس، ۱۹۸۲) و پروتکل درمان مبتنی بر شفقت ورزی استفاده شده است. یافته ها: براساس یافته های بدست آمده میانگین گروه آزمایش از نظر خودکارآمدی بهتر بوده است در نتیجه مداخله درمانی شفقت ورزی در بهبود خودکارآمدی عمومی موثر بوده است. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان گفت که درمان مبتنی بر شفقت می تواند به عنوان گزینه درمانی مناسبی جهت بهبود خودکارآمدی بیماران مبتلا به اختلال اضطراب افسردگی اساسی به کار رود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ورزی ، خودکارآمدی ، مبتلایان افسردگی اساسی