اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت ورزی بر نظم جویی شناختی هیجانی و نشخوار فکری در مبتلایان افسردگی اساسی

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت ورزی بر نظم جویی شناختی هیجانی و نشخوار فکری در مبتلایان افسردگی اساسی بود. روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد مبتلا به اختلال اضطراب افسردگی اساسی شهر ایلام بودند. نمونه حاضر شامل اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر ایلام بودند که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به شیوه تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش مقیاس های تنظیم شناختی هیجان (گارنفسکی و همکاران)، نشخوار فکری (یوسفی) و پروتکل درمان مبتنی بر شفقت ورزی استفاده شده است. یافته ها: براساس یافته های بدست آمده میانگین هر دو گروه درمان در متغیرهای راهبرد مثبت و منفی تنظیم هیجان، نشخوار فکری بهتر بوده است. در نتیجه مداخله درمانی شفقت ورزی در بهبود استفاده از راهبرد مثبت و منفی تنظیم هیجان و کاهش نشخوار فکری افراد موثر بوده است. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان گفت که درمان مبتنی بر شفقت می تواند به عنوان گزینه درمانی مناسبی جهت بهبود نظم جویی شناختی هیجانی و نشخوار فکری مبتلا به اختلال اضطراب افسردگی اساسی به کار رود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ورزی ، نظم جویی شناختی هیجانی ، نشخوار فکری ، مبتلایان افسردگی اساسی