اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر نشخوار فکری و ناگویی هیجانی در نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر

اصلی ترین ویژگی اختلال اضطراب فراگیر عامل نگرانی و نشخوارها و ناگویی هیجانی می باشد، لذا با استفاده از درمان شناختی و محتوای شناختی جلسات درمانی و رفتاری و تغییر ادراکی بیماران سبک پردازش آنها تغییر می کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر نشخوار فکری و ناگویی هیجانی در نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر انجام گرفت.این پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل ۱۵۰ نوجوان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۳ در شهرمشهد بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ (نوجوان به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش۲۰ )نفر و کنترل(۲۰ .) نفر گمارده شدندابزارپژوهش شامل پرسشنامه نشخوار فکری( یوسفی)، پرسشنامه آلکسی تیمیا تورنتو-۲۰ ( بگبی و همکاران، ۱۹۹۴)، پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر(( GADQ) اسپیتزر و همکاران ( ۲۰۰۶) ،بود.برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) استفاده شده است.یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در کاهش نشخوارفکری و کاهش ناگویی هیجانی در نوجوانان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر در شهر مشهد موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، نشخوارفکری ، ناگویی هیجانی ، اختلال اضطراب فراگیر ، نوجوانان