اثربخشی طرحواره درمانی بر افکار ارجاعی بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری – عملی

اختلال وسواس فکری- عملی بیماری جدی، ناتوان کننده ولی قابل درمان است که با عوامل روانشناختی متعددی همبودی دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر افکار ارجاعی بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری – عملی بود. این پژوهش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به وسواس مراجعه کننده به مراکز مشاوره و مددکاری شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند که از میان آنها ۳۰ نفر به صورت نمونه گیری هدفمند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. افراد گروه آزمایش، تحت طرحواره درمانی به صورت گروهی به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای (در هر هفته دو جلسه) قرار گرفتند؛ گروه کنترل به مدت یک ماه در لیست انتظار قرار گرفت. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه افکار ارجاعی اهرینگ و همکاران ۲۰۱۳ در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات پس آزمون گروه های آزمایش و گروه کنترل در متغیر افکار ارجاعی تفاوت معناداری وجود دارد. طرحواره درمانی بر کاهش افکار ارجاعی بیماران مبتلا به وسواس فکری- عملی تاثیر دارد و می توان از راهبردهای آن به عنوان درمانی سودمند بهره جست.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، افکار ارجاعی ، وسواس فکری-عملی