تاثیر نسبت مالیات تشخیصی به ابرازی بر تمکین مالیاتی با تاکید بر نقش طرح جامع مالیاتی در شرکت های بزرگ استان خوزستان

یکی از مهمترین مسائلی که دولت و در راس آن سازمان امور مالیاتی به دنبال آن می باشد موضوع تمکین مالیاتی مودیان و کاهش دادرسی مالیاتی می باشد تا بدین ترتیب هم میزان درامدهای مالیاتی خود را در سریعترین زمان ممکن تامین نماید و هم فرایند وصول مالیات را کاهش دهد. با توجه به اهمیت مالیات برای دولت لذا این پژوهش به بررسی تاثیر نسبت مالیات تشخیصی به ابرازی بر تمکین مالیاتی با تاکید بر نقش طرح جامع مالیاتی طی بازه زمانی ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۲ با استفاده از اطلاعات ۱۰۰ شرکت منتخب از شرکتهای بزرگ استان خوزستان پرداخته است. برای تحلیل داده ها از رگرسیون لجستیک به دلیل دو وجهی بودن متغیر وابسته (تمکین یا عدم تمکین مالیاتی) استفاده شده است. نتایچ پژوهش نشان داد در صورتی که نسبت میزان مالیات تشخیصی نسبت به مالیات ابرازی مودیان در اظهارنامه افزایش یابد به دلیل فاصله گرفتن مالیات تشخیصی نسبت به مالیات ابرازی و عدم تمایل شرکت به پذیرش آن، تمکین مالیاتی کاهش می یابد. همچنین نتایج گویای این موضوع بود که طرح جامع مالیاتی بر رابطه بین نسبت مالیات تشخیصی به ابرازی با تمکین مالیاتی تاثیر تعاملی داشته و شدت رابطه منفی بین آنها را کاهش داده و باعث تعدیل رابطه مذکور می شود. به طور کلی طرح جامع مالیاتی از طریق گرداوری اطلاعات مختلف مودیان از بانکهای متنوع اطلاعاتی، ساده سازی حسابرسیها و تکنیک های مالیاتی و ابزارهای بهبود یافته، محیطی را برای مدیریت مالیات موثر و کارآمد و کاهش فرار مالیاتی ایجاد می کند. به عبارتی در شرایطی که طرح جامع مالیاتی اجرایی و پیاده شده است و همزمان نیز اطلاعات سامانه های مختلف به صورت بانک اطلاعاتی در اختیار سازمان امور مالیاتی قرار گرفته است میزان تفاوت بین مالیات تشخیصی و ابرازی کاهش یافته است و این امر منجر به افزایش تمکین مالیاتی توسط مودیان می شود.

کلیدواژه ها:

طرح جامع مالیاتی ، مالیات تشخیصی ، مالیات ابرازی ، تمکین مالیاتی