اثربخشی بازی درمانی تراپلی بر استرس والدگری مادران کودکان پیش دبستانی

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی بازی درمانی تراپلی بر استرس والدگری مادران کودکان پیش دبستانی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش مادران کودکان ۶ تا ۷ ساله در شهرستان گنبدکاووس در سال ۱۴۰۲ بود که از میان آن ها ۶۰ مادر به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه ۳۰ نفره (۱۵ مادر و ۱۵ کودک) جایدهی شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه تنیدگی والد-فرزند آبیدین (۱۹۹۰) استفاده شد. گروه آزمایش آموزش بازی درمانی مبتنی بر تراپلی (در ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای هفته ای یک جلسه)، به مدت ۳ ماه دریافت کرد. به گروه کنترل هیچ آموزشی داده نشد. قبل و بعد از آموزش توسط پرسشنامه ها گروه ها مورد ارزیابی قرار گرفتند. به منظور تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس توسط نرم افزار SPSS۲۷ استفاده شد. یافته ها نشان داد بازی درمانی مبتنی بر تراپلی بر کاهش استرس والدگری مادران، گوشه گیری اجتماعی و نشانه های اضطراب جدایی در کودکان با F(۱, ۱۳۴) = ۲۳.۳ با اندازه اثر ۰.۹۵ موثر بود (P < ۰.۰۵). با توجه به نتایج، تراپلی با افزایش حساسیت مادرانه و بهبود الگوی رابطه مادر و کودک، همراه با کاهش بازنمایی های منفی مادر و کودک، نشانه های اضطراب جدایی و رفتار های گوشه گیرانه را در کودکان کاهش داد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی تراپلی ، استرس والدگری مادران ، گوشه گیری اجتماعی ، نشانه های اختلال اضطراب جدایی ، کودکان پیش دبستانی