تاثیر روش های آموزش خطی و غیرخطی بر انگیزه درونی و خودپنداره دانش آموزان ۱۰ تا ۱۲ سال

هدف پژوهش حاضر مقایسه تاثیر روش های آموزش خطی و غیرخطی بر انگیزه درونی و خودپنداره دانش آموزان ۱۰ تا ۱۲ سال بود. جامعه آماری کلیه دانش آموزان دختر دبستان های شهرری بودند. از بین این دبستان ها یک مدرسه به صورت دردسترس انتخاب شد. تعداد ۳۰ دانش آموز به صورت تصادفی به دو گروه آموزش خطی و غیر خطی تقسیم و به مدت شش هفته، هفته ای دو بار در برنامه مداخله ای مربوط به خود، شرکت کردند. ابزار گرد آوری اطلاعات پرسش نامه انگیزش درونی دسی و رایان (۲۰۰۸) و مقیاس خود پنداره کودکان پیرز و هریس (CSCS) بود. برای تحلیل داده های پژوهش از آزمون تی مستقل استفاده شد. نتایج نشان دادند بین دو گروه آموزش خطی و غیرخطی در انگیزه درونی و خودپنداره دانش آموزان اختلاف معناداری وجود دارد و گروه غیر خطی عملکرد بهتری داشتند. در نتیجه توصیه می شود معلمان و مربیان با به کارگیری رویکرد جدید آموزش غیرخطی به آموزش مهارت ها همراه با ایجاد رفتارهای انگیزشی و خودپنداره بالاتر در محیط های آموزشی کمک کنند.

کلیدواژه ها:

روش آموزش خطی ، روش آموزش غیرخطی ، انگیزه درونی ، خودپنداره ، دانش آموزان