مقایسه روش تدریس سنتی با روشهای تدریس مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات

تدریس ادبیات فارسی در مدارس ایران اهمیت ویژه ای دارد زیرا نه تنها به آموزش زبان و مهارت های زبانی کمک می کند، بلکه نقش مهمی در پرورش شخصیت، هویت فرهنگی و تفکر انتقادی فراگیران ایفا می کند. امروزه، در تدریس زبان و ادبیات فارسی در دوره متوسطه بطور گسترده از روش های سنتی مانند: سخنرانی، پرسش و پاسخ، حفظ و تکرار و... استفاده می شود که مانع مشارکت فعال فراگیران، کاهش انگیزه و علاقه آنان به یادگیری است. گسترش اینترنت و فناوری های اطلاعاتی حوزه آموزش و یادگیری را تحت تاثیر قرار داده است. روش های نوین تدریس زبان و ادبیات فارسی مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات با استفاده از نرم افزارها و پلتفرم های مختلف فناوری، امکانات جدیدی را برای آموزش بهتر، فراهم می کند و موجب افزایش تعامل و فعالیت دانش آموزان، ارائه منابع متنوع و جذاب آموزشی و ارزیابی بهتر عملکرد دانش آموزان می شود. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای و منابع اسنادی گردآوری شده است و به بررسی مقایسه بین روش تدریس سنتی و روش های تدریس مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات در تدریس درس زبان و ادبیات فارسی در دوره متوسطه، می پردازد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، روش تدریس ، فناوری اطلاعات ، ادبیات فارسی ، یادگیری ، تدریس سنتی