نقش خودتنظیمی در فرآیند یادگیری: کاربرد نظریه شناختی-اجتماعی بندورا در آموزش

خودتنظیمی در عنوان یک مهارت شناختی-رفتاری، نقش مهمی در پیشرفت تحصیلی و بهبود پیشرفت ایفا می کند. این پژوهش با دانشمندان بر نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، به بررسی راهبردهای خودتنظیمی بر دانش آموزان و می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، بررسی تاثیر عوامل شناختی، انگیزشی و رفتاری بر روند خودتنظیمی در و ارائه راهکارهای آموزشی برای بهبود عملکرد تحصیلی است. روش تحقیق به کارگرفته شده در این پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و با مروری بر نظام مند مطالعات پیشین، به تحلیل داده ها پرداخته شده است. یافته ها نشان می دهند که تنظیمی، از طریق خود تقویت خودکاری، تنظیم هدف گذاری، و مدیریت رفتار، می تواند باعث افزایش رشد شود، مشارکت تحصیلی و انگیزه ای در دانش آموزان داشته باشد. همچنین، از راهبردهای مبتنی بر نظریه بندورا در محیط های آموزشی، به بهبود خودکنترلی، برنامه ریزی تحصیلی و کاهش میزان آموزشی می شود. نتایج این پژوهش بر آموزش راهبردهای خود به فراگیران می خواهد و پیشنهاد می شود که معلمان و مربیان آموزشی از تکنیک های مبتنی بر نظریه شناختی-اجتماعی در طراحی برنامه های درسی و ارائه استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، فرآیند یادگیری ، نظریه شناختی اجتماعی بندورا ، آموزش