مطالعه تطبیقی سیستم آموزش و ارزشیابی تحصیلی مقطع ابتدایی کشور ایران و ژاپن

نظام تعلیم وتربیت هر کشوری همواره از طریق طراحی و تدوین برنامه های درسی متنوع برای مقاطع تحصیلی، در پی آموزش و پرورش دانش آموزان که به عنوان اصلی ترین سرمایه موجود در کشور قلمداد می شوند، می کوشد. بدیهی است که تحقق اهداف مصوب، از طریق طراحی و تدوین محتوای مناسب و در پی آن انتخاب و اجرای شیوه های تدریس مناسب و اثر بخش از سوی معلمان انجام می گیرد؛ به دنبال آن ارزشیابی که به عنوان عنصر کلیدی هر برنامه درسی قلمداد می شود به منظور سنجش و قضاوت در خصوص چگونگی و میزان وصول به اهداف و سنجش و قضاوت در خصوص کیفیت فرایند یاددهی و یادگیری وارد عمل می شود و به پویایی و بهسازی برنامه درسی و تداوم حیات آن می انجامد. با توجه به اهمیت این موضوع پژوهش فوق که به روش مروری صورت گرفته است، با هدف کمک به بهبود و بهسازی نظام ارزشابی کیفی و توصیفی موجود در کشور، به مطالعه و برسی تطبیقی نظام فوق با نظام ارزشیابی کشور ژاپن پرداخته و در این میان سیستم آموزشی هر کشور را نیز مورد برسی قرار داده است. یافته ها نشان می دهد در خصوص وجود مقیاس های کیفی (رتبه ای)، خود سنجی، همسال سنجی، تاکید بر بهسازی، تکوینی بودن ماهیت ارزشیابی، ابزار های جمع آوری اطلاعات و صدور کارنامه های ترمی تشابهاتی میان هر دو سیستم دیده می شود و موارد افتراقی آن به میزان کاربرد آزمون های کتبی، میزان انجام ارزشیابی های گروهی و چگونگی ارتقاء پایه بر می گردد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی ، کیفی و توصیفی ، آموزش ، ژاپن ، ایران ، سیستم آموزشی ، یادگیری و یاددهی