بررسی معیارهای سکونتگاههای روستایی با تاکید بر طراحی الگوی کالبدی ایرانی اسلامی - نمونه موردی: شهر سنندج

طراحی کالبدی سکونت گاه های روستایی را می توان هنر طراحی مکان ها برای مردم روستایی تعریف نموده و آن را یکی از عناصر مهم برنامه ریزی روستایی دانست. لازم است با ارزیابی تجارب کسب شده از نسل های پیشین، توجه به اصول علمی روز، برنامه ریزی کالبدی و به کارگیری مواهب انسانی و طبیعی یک طراحی در خور و بهینه را انجام بدهیم. هر نوع طراحی کالبدی باید از یک الگوی مناسب و پاسخگو تبعیت نماید. این پژوهش در نظر دارد الگوی کالبدی مناسبی را با تاکید بر نمودهای ایرانی-اسلامی برای سکونت گاه های روستایی پیرامون شهری در استان کردستان ارایه نماید. روستاهای پیرامونی شهر در کردستان ساختار کالبدی کلاسیک خود را از دست داده اند و به طبع آن دارای هویت، نقش، ساختار و عملکرد های نامشخصی شده اند. این پژوهش، مجموعه بهم پیوسته ای از توصیف، تحلیل، تفسیر و باالخره تدبیر مشکلات کالبدی این روستاها است. از آنجا که در این پژوهش هدف، طراحی یک الگوی کالبدی ایرانی اسلامی مناسب می باشد، با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است و از ابزارهای انجام تحقیق (پرسشنامه، مطالعات میدانی، تحلیل بصری، نرم افزارهای آماری) استفاده شده است. مشکلات در حوزه های کالبدی زیست محیطی، اقتصادی و فرهنگی اجتماعی نمود بیشتری پیدا کرده اند. همچنین بر اساس این یافته ها الگوی موجود تبیین و در نهایت الگوی مناسب بر پایه معیار های ایرانی-اسلامی ارائه گردیده است. نتایج این تحقیق که رسیدن بهک الگوی مناسب برنامه ریزی کالبدی سکونت گاه های روستایی می باشد، می تواند بی نظمی های کالبدی روستاهای شلوغ پیرامون شهری را اصلاح و در تثبیت جمعیت آنها کمک نماید.

کلیدواژه ها:

مسکن ، روستا ، ایرانی اسلامی ، الگوی کالبدی ، سنندج