اثربخشی طرحواره درمانی بر طرحواره های ناسازگار افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی

پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی طرحواره درمانی گروهی بر کاهش طرحواره های ناسازگار افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی انجام شد. روش این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل بود. جامعه ی تحقیق حاضر شامل کلیه دارندگان اختلال شخصیت اجتنابی شهرستان مشهد در سال ۱۴۰۱- ۱۴۰۲ بود که به کلینیک مراجعه کرده بودند. که از این میان به صورت نمونه گیری غیرتصادف ی هدفمند و به صورت داوطلبانه ۲۸ نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی (۱۴ نفر) و کنترل (۱۴ نفر) قرار گرفتند. میزان حجم نمونه توسط نرم افزار جی پاور در هر گروه ۱۴ نفر تعیین شد. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار یانگ (۱۹۹۸.) استفاده شد یافته ها براساس تحلیل آماری کوواریان نشان داد که طرحواره درمانی بر کاهش طرحوارههای ناسازگار (۰۰۲/۰>P) تاثیر معناداری دارد. بنابراین می توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی بر کاهش طرحواره های ناسازگار افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی موثر است.

کلیدواژه ها:

طرحوارهدرمانی ، طرحواره های ناسازگار ، اختلال شخصیت اجتنابی