باز تعریف مدیریت استراتژیک در عصر عدم قطعیت دائمی گذار از برنامه ریزی راهبردی به راهبری راهبردی

تحولات شتابان محیط کسب و کار ظهور فناوری های نوین بحران های اقتصادی و ژئوپلیتیکی تغییرات گسترده در الگوهای رقابت و افزایش پیچیدگی های سازمانی موجب شده است که رویکردهای سنتی مدیریت استراتژیک مبتنی بر پیش بینی برنامه ریزی بلندمدت و کنترل مسیر حرکت سازمان ها با چالش های اساسی مواجه شوند در شرایطی که عدم قطعیت از یک وضعیت موقتی به ویژگی دائمی محیط سازمانی تبدیل شده است سازمان ها نیازمند باز تعریف نقش و کارکرد مدیریت استراتژیک هستند هدف پژوهش حاضر تبیین ضرورت گذار از برنامه ریزی راهبردی به راهبری راهبردی و ارائه چارچوبی مفهومی برای مدیریت استراتژیک در عصر عدم قطعیت دائمی است این پژوهش با رویکرد مروری - تحلیلی و با بهره گیری از مبانی نظری مدیریت استراتژیک نظریه قابلیت های پویا یادگیری سازمانی و تاب آوری سازمانی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در محیط های پیچیده و غیرقابل پیش بینی استراتژی دیگر نمی تواند صرفا به عنوان یک برنامه ثابت و بلندمدت تلقی شود، بلکه باید به عنوان فرآیندی، پویا مستمر و یادگیرنده مورد توجه قرار گیرد بر اساس تحلیل انجام شده راهبری راهبردی بر پنج مولفه اساسی شامل پایش مستمر، محیط تصمیم گیری، تطبیقی یادگیری راهبردی سازمان، بازپیکربندی پویا منابع و بازنگری مستمر مسیر استراتژیک استوار است نتایج پژوهش بیانگر آن است که سازمان های آینده برای دستیابی به مزیت رقابتی پایدار به جای تمرکز صرف بر پیش بینی آینده باید توانایی سازگاری یادگیری و بازآفرینی مستمر را در مرکز نظام مدیریت استراتژیک خود قرار دهند در نهایت این پژوهش با ارائه مفهوم راهبری راهبردی تلاش می کند چارچوبی نوین برای مواجهه سازمان ها با محیط های پرتلاطم و سرشار از عدم قطعیت ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک ، عدم قطعیت دائمی ، راهبری راهبردی ، قابلیت های پویا ، تاب آوری سازمانی